Dün gece 11 gibi çayın ve yanında yiyecek bir şeyler hazırladık ablamla. Başımı ekmekliğe çevirdem. Bir de ne göreyim, evde ekmek yok! Eeee evin küçüğünün ev yönetim kurulu içindeki asli görevi nedir? Tabi ki bakkal, market gibi yerlere gitmek ve bilimum amelelikleri yerine getirmek :) Bende görevimi yapmak üzere ,ekmek almak için evden çıktım ve bakkalın yolunu tuttum…50 metrelik bir yürüyüşten sonra vardım bizim tükana :) ama birde ne göreyim. Ekmek yok! Çalışan teyze ileride bir bakkal daha var dedi. Bende oraya yöneldim. Karanlığın içinde, pidecinin arkasında kalmış, hiç görünmeyen bir bakkal.

Yavaşça içeriye girdim. Yaşlı bir adam ve 28-29 yaşlarında bir kızı vardı. İkisi birden “iyi akşamlar, hoşgeldiniz, nasılsınız?” falan dediler. Tabi insan beklemiyor böyle bir karşılamayı.Çok garibime gitti. Alışık değiliz ki bakkallarda böyle davranılmaya. Önce beni tanıyorlar falan sandım ama bu imkansız çünkü ben yılın 10 ayı evde değilim :) Evde olduğum sürede de bu bakkala hiç gelmemiştim. Neyse deyip döndüm, ekmeğimi aldım ve kasaya yöneldim. Sonra yine kibar bir şekilde “iyi akşamlar, yine bekleriz”…Bakkaldan çıktım ve eve doğru yürümeye başladım.
Yolda yürürken bu tavırlarının sebebini düşündüm ve anladım ki bu nazik tavrın sebebi beni tanıyor olmaları değil. Herkese karşı aynılar büyük ihtimale. Bu bakkal müşteriyi çekmenin yolunu güler yüz olduğunu anlamış. İnsanın kendisine değer verlmesi her zaman hoşuna gider. İşte bu insanlar da baba-kız bu hazzı tatırıyorlar insana. İşe yarıyor mu diye sorarsanız, bende işe yaradı. Artık daha uzak olmalarına rağmen onlara gidicem :)

Müşteri olmak güzeldir