İki çocuklu bir aile hafta sonunu piknik yaparak geçirmeye karar verirler. Piknik yerine vardıklarında anne yemeği hazırlarken, çocuklar babalarıyla birlikte yürüyüşe çıkar.

Uzun bir yürüyüşten sonra oldukça yorulan küçük çocuk yalvarırcasına bakan gözlerle, “Babacığım çok yoruldum. Lütfen beni kucağında taşır mısın?” der. Baba “Ben de yorgunum oğlum”‘ der demez çocuk ağlamaya başlar. Baba tek kelime etmeden ağaçtan bir dal keser. Dalı bıçakla biçimlendirip, çocuğa zarar vermeyecek biçimde yontar. Sonra dalı oğluna verir. “Al oğlum, sana güzel bir at” der. Çocuk sevinçle dal parçasından yontulmuş ata biner
ve sıçrayarak, ata vurarak annesinin yanına doğru gitmeye başlar. Babasını ve ablasını geride bırakmıştır bile.

Baba gülerek kızına:

“İşte yaşam budur kızım. Bazen zihnen ya da bedenen kendini çok yorgun hissedeceksin. İşte o zaman kendine değnekten bir at bul ve neşe ile yoluna devam et. Bu at bir arkadaş, bir şarkı, bir çiçek, bir şiir ya da bir çocuğun tebessümü olabilir.”

Peki sizin değnekten atınız var mı? Yoksa bile umarım bu yazıyı okuduktan sonra bir tane bulursunz…

Benimkisi çevremdeki sevdiklerim ve sevenlerim. Bir zaman geliyor içim kan ağlasa da sırf onlar mutlu olsunlar diye gülümsüyorum. Sonuçta onlar mutlu olunca daha doğrusu onları üzmediğimi görünce mutlu oluyorum :)