Sevgili günlük ;

Aşıkım aşıkım deyip druyordu millet. Bende amaaaaan işim yok bide onunlamı uğraşacam diyordum kendi kendime. Tabi insan gelecekte ne olacağını bilmeden rahat rahat konuşabiliyor. Şimdi anlıyorum neden aşk denilen duygunun insanları bu kadar değiştirdiğini.

Bugünlerde kendimi bir kaplanın pençesine kaptırmış gibi hissediyorum. Beni öyle bir sıkıyor ki kurtulmaya çalışsam kurtulamam. Çalışsam diyorum çünkü kurtulmak istemiyorum. Pençeler acıtmıyor tenimi. Bırakmışım kendimi kaplanın arzularına. Aslında onun değil benim arzularım bunlar, benim heyecanım, benim kalp çarpıntılarım.

Neden sanki tutsaklığı kabul ediyorum? İnsanlar hapisaneden kaçmak için uğraşırlarken ben neden girmek istiyorum? Savaşlar hep özgürlükleri kazanmak için olmuşken ben neden özgürlük değil de bağlılık istiyorum?

Klasik lafıdır yazarların “isanlar doğar, büyür ve ölür”. Aslında hiç de öyle olmadığını anlıyorum şimdi çünkü insanlar doğar, büyür, aşık olur ve bedenleri ölse bile ruhları o aşk ile yaşamaya devam eder. Nerden mi biliyorum? Bilmiyorum! Zaten sorun da bu, bu aşk denen olay neler yapıyor bana bilmiyorum. Neden bu kadar düşünmeye başladım onu bilmiyorum. Neden kendimi ona adamak istiyorum inanın hiç ama hiç bilmiyorum…