Yeni tanışanların birbirlerine sordukları ilk sorulardan birisidir “Hangi tür filmleri seversin?“. Hoş, bana kimse sormadı bu yazıyı yazarken “ya sen?” diye, sadece merak ettim acaba ben hangi filmleri seviyordum(?) :) İlginç bir sonuç çıktı ortaya. Fatih Sultan Mehmet zamanında Türk bilginlerin “üçgenin açılarının toplamı nedir?” sorusuna verdikleri “üçgenine bağlı” cevabı gibi birşey. Günüme bağlı:)

Bazen sinemaya gidip korkmak, yerimden zıplamak istiyorum. Acı, korku, heyecan ve daha ne varsa böyle kalp atışımı hızlandıracak, izlemek ve izlerken yaşamak istiyorum. Korku filmleri yetişiyor imdadıma. Yaşamda pek de hissetmeye fırsat bulamadığım duyguları yaşatıyorlar bana. Sakın sadist, piskopat, paranoyak vb. olduğumu sanmayın :) Ama dedim ya insan nedense bazen korkmak istiyor :)

Kimi zaman ise bambaşka hissediyorum. Duygulanmak, hüzünlenmek ve hatta ağlamak istiyorum. Hepsini birleştirmek gerekirse romantik olup, “Seni Seviyorum” diye bağıran insanlar görmek istiyorum. Sevdiğinin peşinden dünyanın öbür ucuna giden insanları hayal ediyorum. Kasımda Aşk Başkadır‘ın sonundaki ayrılık sahnesi aklıma geliyor, durgunlaşıyorum. Sadece bir sahneyi düşünmek bile yetebiliyor duygulara boğulmama. Romantik filmlerin bugünler için varolduklarını anlıyorum. İnsan duygularını tatmin etmek istiyor. Atıyorum kendimi bir sinemaya, var mı diyorum romantik bir film ve selpağımı alıp atıyorumağlamak üzere kendimi en kuytu köşedeki bir koltuğa :)