İlk defa üç dört yaşlarında tanışmıştım “öğretmen” kelimesiyle. Benden üç yaş büyük olan ve ilkokul birinci sınıfa giden ablam anlatırdı eve gelince öğretmeni. “Öğretmenim okulda bunları anlattı, bana şunu söyledi, bize şunu ödev verdi, yapmazsam öğretmen çok kızar vb.” Ablamın annemin sözünü bile bu kadar ciddiye alıp dinlediğine şahit olmamıştım. Ha bazen arada sırada yaramazlık yaptığım zaman beni de korkuturlardı “Seni öğretmene şikâyet ederiz” diye. Ben de o yaşlarda azıcık da olsun tırsmıyor değildim hani. Gün geldi ben de okula başladım. İlk günüm biraz çekinden geçti. Etrafımda tanımadığım bir sürü çocuk… Hep birlikte bir sınıftayız. O gün öğretmenimiz bize çok sıcak davrandı. Okuldan çıkınca ablamla eve gittik. Artık benim de evde anlatacağım hikâyelerim, yapacağım -daha sonra da bıkacağım tabii ki- ödevlerim olacaktı. Zamanla alıştım ve çok sevdim öğretmenimi. İlkokulu bitirirken çok kolay olmadı ayrılmak. Geldik ortaokula… “Öğretmenim” kelimesi birden “hocam” kelimesine dönüştü ortaokul sıralarında. Ne değişti de “hocam” demeye başladık, doğrusu ben de bilmiyorum. Artık büyümüştük ya, ağabeylerimiz, ablalarımız öyle diyordu biz de öyle demeliydik belki de. Neyse, her dersimize ayrı hoca girmeye başladı. Derken lise ve üniversite…. Yıllar çok çabuk geçti. Öğretmenlerimizle ayrıldık, ama onların bize kazandırdıklarını unutmadık, unutmamaya gayret ettik. Yalnız onları unuttuk toplum olarak. Onların sıkıntılarını unuttuk, dertlerini unuttuk. Onları her 24 Kasım’da hatırladık, ama sadece o gün hatırladık.

Bugün 24 Kasım… Bugün Mustafa Kemal Atatürk’ün Millet Mektepleri Başöğretmenliği’ni kabul buyuruşlarının sekseninci yıldönümü. Senin gibi olamadık Atam. Senin gibi yapamadık. Hani sen bir köy okuluna gitmiştin de sınıfa girince öğretmen kürsüsünü sizin oturmanız için terk etmek istemişti. Siz “Hayır, yerinizde oturunuz ve dersinize devam ediniz. Eğer izin verirseniz, biz de sizden faydalanmak isteriz. Sınıfa girdiği zaman cumhurbaşkanı bile öğretmenden sonra gelir” demiştiniz. Biz öyle diyemedik Atam. Yine hani siz 24 Mart 1923’te bir okulda, Kütahya Lisesi’nde öğretmenlere hitaben yaptığınız konuşmada irfan ordusuna verdiğiniz önemi belirterek, “Eski idarelerin en büyük kötülüklerinden biri de irfan ordusuna lâyık olduğu önemi vermemeleridir. Eğer önem verilseydi, geleceği emanet ettiğimiz sizlere, gelecek kadar güvenilir bir mevki verilmesi gerekirdi.” demiştiniz. Biz bunu da yapamadık Atam. Affet bizi Atam, affet bizi öğretmenim. Kusur bize, affetmek sana yakışır öğretmenim. Çünkü büyükler affeder öğretmenim. “24 Kasım Öğretmenler Günü”n kutlu olsun öğretmenim.

Benzer Yazılar

• 23 Nisan Kutlu Olsun :)
• 23 Nisan Kutlu Olsun!
• Kurban Bayramınız Kutlu Olsun
• Fotoğraflarla 24 Kasım (Umudum Blog)
• 10 Kasım Sabahı…