Bir 10 Kasım sabahı daha… Hüzün çöküyor insanın içine… Kolay mı bir devletin kurucusu, bir ölüm kalım savaşının baÅŸkomutanı, milletin başöğretmeni, ilk reis-i cumhuru bundan tam 70 yıl önce hatıralarda yaÅŸamak üzere bizi bize emanet ederek aramızdan ayrıldılar. Maalesef ölüm üzerine, bu büyük hakîkat üzerine insanın nutku tutuluyor, gözleri yaÅŸarıyor, çok ÅŸey söylemek istiyor, kendini zorluyor, fakat aÄŸzından bu büyük teessürünü ifade edecek kelimeler dökülemiyor. “10 Ä°kinci TeÅŸrin (Kasım) 1938 PerÅŸembe sabahı saat dokuzu beÅŸ geçe Büyük Åžefimiz derin koma içinde terki hayat etmiÅŸlerdir.” Başımız saÄŸolsun.

Bir Askerin Mezarına
Şurada, kabrin üzerinde konulmuş bir,
Beyaz taş var, onun altında bayraklar
Temevvüç ederken, kelleler uçuÅŸurken…
Celâdeti tâbân olurken aldığı cerîhai mevt
İle bu âlemi hîçîye vedâ etmiş bir
Asker yatıyor…
Onun hâbı istirahate çekildiği şu
Makberin üzerine rüfekası eşki teessür döktüler.
Kadınlar dümü rizi mâtem oldular. İhtiyarlar
Nâle eylediler, çocuklar ağladılar.
Şu söğüt ağacının nim setreylediği senin
Mezarın üzerine bir zırh başlık ile kılıç hak,
Olunmuştur. İşte orası o kahramanı muhteremin
Câyi istirahatidir. Ne mutlu ki, hâki pâye vatan
Ona nâilini intizar olmuÅŸ! …

MUSTAFA KEMAL
· Harbiye talebesi iken yazmıştır.